Goede vriend R. is naast veel andere dingen ook sommelier en aldus een groot wijnkenner. We raadplegen hem nog weleens als het gaat om een tintelende begeleiding van de maaltijd. Toch twijfel ik een enkele maal aan zijn wijze oordeel. Hij beweert bijvoorbeeld dat een fruitvliegje in de wijn de smaak onmiddellijk bederft. Ik twijfel aan dat vermogen van het nietige diertje, want als ik er weer eens eentje heb gered uit mijn glas, iets wat niet meevalt, want je wil zo'n beestje er toch levend uithalen, en vervolgens een slok neem, proef ik geen enkel verschil.
'De alcohol golft over de bladzijden', of iets van gelijke strekking, schreef een criticus een paar jaar geleden over een van mijn delen literair-dagboek. Dat was in de tijd dat ik nog volop bier dronk. Daar ben ik eigenlijk al jaren geen echte liefhebber meer van. Een enkele maal begin ik de namiddag in de stamkroeg met een Guiness of een ander donker bier, mits die andere donkere bieren op een beschaafde temperatuur en niet ijskoud worden geserveerd, maar pils mag me al heel lang niet meer bekoren.
Met het vorderen der jaren passen de smaakpapillen zich aan, denk ik. Ik zal het eens aan medische vriend C. vragen. Tegenwoordig drink ik het liefst rode wijn. Tot besluit van de avond ben ik ook vaak in voor een metaxa, een ouzo, een tsipouro, een vecchia romagna, een whisky of een onovertroffen korenwijn XO van de Dordtse firma Rutte. Dit alles nooit door elkaar en in bescheiden mate, anders stuurt de Gezondheidsraad de betuttelbrigade op je af.
Koning Alcohol is mijn vriend zolang ik hem om mijn vinger kan winden in plaats van andersom en dat wil ik nog lang zo houden. Ik word alleen nu en dan wat slaperig van een glaasje, maar dat word ik van de televisie ook, wat geen reden is om het ding de deur uit te doen. Ik ben zelfs bang dat de televisie heel wat erger is dan de alcohol. Een paar dagen geleden besloot ik naar de voetbalwedstrijd Marokko-Frankrijk te kijken. Ik hoopte op winst voor Marokko, maar toen ik, gezeten in mijn comfortabele fauteuil (die ik van een tante heb geërfd en die ooit in de villa van de familie Lips op de Singel stond, waar ze jaren dienstbode was, maar dit terzijde) wakker werd, kon ik nog net de Fransen zien juichen vanwege de 2-0 overwinning. Het glas metaxa dat ik had ingeschonken stond nog onaangeroerd naast me. Dat was een hele troost.
Foto: Cees Kloosterman
Geen opmerkingen:
Een reactie posten